Zatrzymaj się (1)
Odpocznij_
Poczuj się wolny_
Bądź Sobą_
Zauważaj piękno
Uwierz w Siebie_
Zaufaj (1)
Wyrażaj wdzięczność (1)
previous arrow
next arrow
Anielski dotyk

SAKRAMENT  BIERZMOWANIA

Bierzmowanie to jeden z trzech sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego

w kościele katolickim, prawosławnym i anglikańskim. Zgodnie z dawną tradycją

chrześcijańską bierzmowanie uważane jest za drugi po chrzcie sakrament

inicjacji chrześcijańskiej.

(gdzie inicjacja oznacza uroczyste przyjęcie nowego członka do jakiegoś stowarzyszenia, zwłaszcza tajnego,

obrzęd, służący zaznaczeniu momentu zmiany statusu jednostek lub całych grup społecznych,

rozpoczęcie nowego etapu w procesie stawania się dorosłym, związane ze zdobyciem nowych doświadczeń.)

Jest ono znakiem, że Jezus Chrystus naznaczył ucznia swego pieczęcią swego Ducha,

mówiącą o chrześcijańskiej dojrzałości i idącym za nią zobowiązaniem jego

do wiary silniejszej, bardziej dojrzałej, bardziej dorosłej. Jest rytuałem umacniającym

poprzednie rytuały poddaństwa wobec woli i władzy kościoła.

Jak mówi kościół:

,,Sakrament bierzmowania tworzy w duszy niezniszczalny znak (znamię),

pieczęć Ducha Świętego, która jest symbolem całkowitej przynależności

do Chrystusa i trwałego oddania się na Jego służbę”.

Sakramentu tego udziela biskup przez namaszczenie czoła adepta krzyżmem

(olejem otrzymywanym z mieszaniny oliwy i wonnych substancji specjalnie poświęcanym w dniu

uroczystości Wielkiego Czwartku służącym do namaszczeń rytualnych).

Przez owe namaszczenie chrześcijanin otrzymuje znamię (pieczęć) Ducha Świętego,

które odbywa się w obecności świadka (osoby wybranej przez bierzmowanego).

Obecnie wskazaniem kościoła, jest by świadkami bierzmowania byli rodzice chrzestni,

po to, by zaznaczyć jedność sakramentów chrztu i bierzmowania.

Obowiązkiem i powinnością świadka jest troszczyć się, aby bierzmowany postępował

jak prawdziwy uczeń Chrystusa i wiernie wypełniał zobowiązania, wynikające

z tego sakramentu. Jak przypomina „Katechizm KK”,

,,kiedyś naznaczano żołnierzy pieczęcią wodza, a niewolników pieczęcią pana”.

Dziś stosuje się sakrament bierzmowania, aby naznaczać młodych wiernych

pieczęcią kościoła czyniąc z nich żołnierzy do jego obrony, do obrony wiary

i nauki katolickiej. Poprzez ceremonię tego świętego obrzędu tworzona

jest armia walecznych, młodych uczniów Chrystusa.

 

Ceremonia obrzędu bierzmowania

Kapłan: Czcigodny Ojcze, Kościół święty prosi przeze mnie lub (w imieniu zebranej tu wspólnoty

wierzących proszę)  o udzielenie sakramentu bierzmowania zgromadzonej tu młodzieży

(wybranym wiernym z parafii N).

Biskup: Czy młodzież ta wie, jak wielki dar otrzymuje w tym sakramencie i czy przygotowała się

należycie do jego przyjęcia?

Kapłan: Jestem przekonany, że wszyscy przygotowali się do bierzmowania, uczestniczyli bowiem

przez szereg dni w słuchaniu słowa Bożego i wspólnej modlitwie oraz przystąpili do sakramentu pokuty.

Biskup: Droga Młodzieży, powiedzcie przed zgromadzonym tu Kościołem, jakich łask oczekujecie

od Boga w tym sakramencie?

Kandydaci: Pragniemy, aby Duch Święty, którego otrzymamy, umocnił nas do mężnego wyznawania

wiary i do postępowania według jej zasad.

 

Odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych

Biskup: A teraz, zanim otrzymacie Ducha Świętego, wspomnijcie na wiarę, którą wyznaliście

na chrzcie świętym, albo którą wasi rodzice i chrzestni wyznali razem z Kościołem w dniu waszego chrztu.

Przedstawiciel młodzieży krótkimi słowami prosi Biskupa o pobłogosławienie krzyży,

które młodzież trzyma w swoich dłoniach.

Biskup: Wy, którzy zostaliście już ochrzczeni, a teraz otrzymacie moc Ducha Chrystusa i zostaniecie

naznaczeni na czole Jego krzyżem, powinniście wobec świata świadczyć o Jego męce i zmartwychwstaniu,

tak aby, według słów Apostoła, wasze życie było w każdym miejscu dobrą wonią Chrystusa.

Jego Mistyczne Ciało, to jest Kościół, czyli Lud Boży, otrzymuje od Niego różne łaski, a Duch Święty

rozdziela je między chrześcijan, aby Ciało Mistyczne czyniło postępy w jedności i miłości.

 

Liturgia sakramentu bierzmowania – Włożenie rąk

Biskup wraz z kapłanami, którzy mu pomagają stoją zwróceni do wiernych i złożywszy ręce mówi:

,,Najmilsi, prośmy Boga Ojca wszechmogącego, aby łaskawie zesłał Ducha Świętego na te przybrane

dzieci swoje, odrodzone już na chrzcie do życia wiecznego. Niech Duch Święty umocni je swoimi darami

i przez swoje namaszczenie upodobni do Chrystusa, Syna Bożego.”

Wszyscy przez chwilę modlą się w milczeniu.

Biskup i kapłani, którzy mu pomagają wyciągają ręce nad kandydatami.

Biskup: Boże wszechmogący, Ojcze naszego Pana, Jezusa Chrystusa, który odrodziłeś te sługi swoje

przez wodę i Ducha Świętego i uwolniłeś ich od grzechu, ześlij na nich Ducha Świętego Pocieszyciela,

daj im ducha mądrości i rozumu, ducha rady i męstwa, ducha umiejętności i pobożności,

napełnij ich duchem bojaźni Twojej. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Kandydaci do bierzmowania pojedynczo podchodzą do biskupa albo biskup podchodzi do każdego kandydata.

Świadek bierzmowania kładzie prawą rękę na ramieniu kandydata i podaje jego imię biskupowi,

albo kandydat sam podaje swoje imię.

Biskup zwilża wielki palec prawej ręki krzyżmem i kreśli nim znak krzyża na czole kandydata, mówiąc:

N. przyjmij znamię daru ducha świętego.

Bierzmowany: Amen.

Biskup: Pokój z tobą.

Bierzmowany: I z duchem twoim.

W czasie namaszczania śpiewana jest odpowiednia pieśń.

Po namaszczeniu biskup i prezbiterzy myją ręce.

 

Rytuał ten przez to, że odbywa się poprzez czynienie znaku krzyża na czole

i wypowiadaniem słów ,,przyjmij znamię daru ducha świętego”

jest zamykaniem trzeciego oka (zwanego czakramem intuicji, będącym wewnętrznym,

duchowym narządem pozazmysłowej zdolności jasnowidzenia i kontaktu z intuicją).

W kościołach wschodnich (prawosławnych) stosuje się metodę tzw. hurtową,

pieczętując całe ciało (czoło, usta, gardło, klatkę piersiową-serce, dłonie i stopy)

z wypowiadaniem formuły: ,,pieczęć daru ducha świętego”.

Poprzez sakrament bierzmowania, czyli zapieczętowanie dokonuje się

zamknięcia tego czakramu w celu pozbawienia młodego człowieka zdolności

samodzielnego doświadczania przekazów wizji i informacji z wyższych wymiarów,

a co za tym idzie poznawania prawdy. Wszyscy wiemy jak byli szykanowani

i dręczeni przez kościół wielcy mistycy (np. Ojciec Pio), których działalność

zawsze odbywała się wbrew polityce kościoła. Kilka przypadków oficjalnego

uznania wizji i objawień, np. we Fatimie, było w praktyce wymuszone

przez miliony wiernych i zostawały one uznawane tylko dlatego,

że przynosiły kolosalne wpływy do kościelnej kasy. Dziś wiadomym jest,

iż kościołowi zależy na doktrynizacji i życiu każdego człowieka według praw

jego urzędu, gdyż ludzka zdolność (odróżniająca rasę tę od reszty ożywionej materii)

wizji i przekazów, która uzdrawia, daje wolność i decyduje o kreatywności

jest wielkim niebezpieczeństwem dla jego instytucji. Każdy bowiem człowiek,

pozostający wolną istotą, mającą dostęp do swego boskiego umysłu,

swej Wyższej Jaźni, która jest nieograniczonym oceanem możliwości staje się

bardzo poważnym zagrożeniem dla kościoła. Świadomość człowieka

jest skonstruowana na wzór, pola wizyjnego. Bezpośrednia, osobista wizja

jest istotną częścią ludzkiej percepcji, bez której staje się on tylko tworem

przekazującym treści z drugiej ręki, jest jak martwa maszyna, komputer

za pomocą którego w połączeniu z monitorem, można wyświetlać gotowe dane,

informacje, staje się pozbawioną kreatywności ofiarą, zaprzęgniętą

do niewolniczej pracy na rzecz systemu i zasilania go swoją energią.

Skutkiem powszechnego wyłączenia tej zdolności u ludzi jest skrajna

technologizacja życia i cywilizacyjny regres. Jego najjaskrawszym symptomem

jest zastąpienie wizji przez telewizję, gdzie inni decydują o tym jakie treści

i obrazy kierują życiem każdego, jednego człowieka jak i całej społeczności.

Kościół przywiązuje bardzo dużą wagę do mediów, które nazywa

w charakterystyczny sposób „środkami masowego przekazu”,

wiedząc, że  kto ma władzę nad obrazem pokazywanym ludzkości,

pozbawionej własnej, osobistej wizji, ten ma faktyczną władzę nad nią.